Cierpienie w ciszy

             Dawno mnie tu nie było, ale niestety miałam problem w szkole i nie ukrywam, że nadal mam, ale w końcu udało mi się skończyć tę notkę :3. Już wczoraj miałam ją dodać, ale sis mi na to nie pozwoliła. No i tak się złożyło, że wczoraj w nocy ukazał się nowy rozdział mangi, a dziś jest notka. Nie przynudzam i spadam czytać mangę ;P.

Shoji się rozsunęły i wszedł Yoshiro.

– Macie ochotę zagrać w Shogi w ogrodzie? – zapytał, pokazując planszę.

– Jasne.

                o   Proszę Zuza.

                o   Okej!

Zeszliśmy razem na dół, a tam usiedliśmy na drewnianym podwyższeniu między shoji do salonu, a ogrodem.

Ogród był dość duży z południa i wschodu otoczony betonowym murem, na których cieniem namalowano bambusy i ptaki, a z północy (tam właśnie siedzieliśmy) i zachodu kryły go ściany domu. Na środku ogrodu znajdowało się okrągłe spore oczko wodne, w którym pływały złote i fioletowo szare ryby. Nad nim górował półokrągły drewniany mostek. Wszędzie wokoło żwirowych dróżek rosły piękne kwiaty i stało kilka drzew Sakury i te małe przycięte w sztuce bonzai.

– Zaraz wrócę – powiedział Yoshiro podając Zuzce plansze do Shogi. – Przyniosę stolik.

I wrócił do salonu, a z niego przeszedł na korytarz.

Julka wzięła z salonu drewniane japonki, założyła je na bose stopy i zeszła na wysypaną żwirem dróżkę. Wolnym krokiem przeszła do oczka wodnego, wspięła się na mostek i usiadła na nim zwieszając nogi nad wodą.

– Zdejmij buty, bo jeszcze wpadną do wody – zawołałam.

– Nie wpadną –powiedziała pokazując mi język, ale jednak je zdjęła.

Po kilku minutach wrócił Yoshi z małym drewnianym stolikiem.

– A gdzie Yuki? – zapytał, siadają naprzeciw mnie.

– Tam. – Wskazałam głową na ogród.

– Czemu?

Nie mówiliśmy zbyt głośno, więc Julka nie mogła nas usłyszeć.

– Jej się zapytaj.

Julka właśnie położyła się na moście na plecach i wpatrzyła w niebo.

– Chyba nie powinniśmy jej przeszkadzać – powiedział rozkładając plansze na stoliku.

– Cierpi w ciszy.

– Co takiego? – zdziwił się.

– Nie może się pogodzić z tym, że nawrzeszczała rano na Takeshi’ego z byle powodu – wytłumaczyłam. – Teraz zastanawia się co zrobić, żeby się nie gniewał.

– Takeshi lubi się obrażać z byle powodu.

Zaczęliśmy grać w Shogi. Ja czarnymi, ale mimo że Yoshi zawsze nimi grał udało mi się go przekonać, żeby mi je oddał. Nie ma to jak zakochany w tobie chłopak ;).

Tak spędzaliśmy kolejne dni. Julka może ze trzy, czy cztery razy ze mną zagrała. Z Yoshim nie chciała, bo stwierdziła, że nie da się pokonać nikomu innemu niż mnie.

W następnym tygodniu wciąż schodziliśmy do salonu, żeby grać w Shogi na drewnianym podeście pod dachem, mimo że padał okropny deszcz. Julka czytała nam najnowszy chapter Naruto, tłumacząc go na japoński, żeby Yoshiro słyszał. Czytała z Ukrytej Wioski z mojego laptopa, kiedy drzwi od pokoju muzycznego po naszej lewej rozsunęły się. Na podest wyszedł Takeshi w swoim błękitno szarym kimonie i z jakimś dywanikiem w rękach.

Kiedy nas zobaczył zatrzymał się i wyraźnie wpatrzył w Julkę. Ona też na niego patrzała. Chłopak po chwili zdał sobie z tego sprawę, że zamarł w  bezruchu, więc w końcu ukląkł i zaczął wytrzepywać dywanik.

 – Nadal się gniewa – powiedziała szeptem, kiedy zasunął drzwi od pokoju odcinając się od nas.

Kolejne dni nie były lepsze. Julka się prawie nie odzywała i cały czas patrzyła w niebo. Ale najdziwniejsze było to, że kiedy świeciło słońce to zakładała krótkie spodenki i bokserkę i opalała się leżąc na moście w ogrodzie, co bardzo mnie niepokoiło, bo Julka nienawidzi się opalać. Przeczytała za dużo książek i uwierzyła, że jest Vampirem -.- .

Takeshi udawał, że nas nie widzi, ale z Yoshiro rozmawiał normalnie. Nie rozumiem tylko czemu ja jestem winna, bo do mnie też nie odezwał się ani słowem.

W drugim tygodniu pobytu w Japonii rano obudziła mnie jakaś dziewczyna. Nie była to Akira ani nawet Nana. Nie wiem kto to był.

Miała czarne loki i prostą grzywkę sięgającą brwi, a jej oczy miały taki kolor jak Takeshi’ ego, czyli ciemnobrązowe. Była jeszcze dzieckiem, widać to było po jej wzroście i twarzy.

– H… Hana-san? Proszę już wstać – powiedziała.
– Nani? – zdziwiłam się. – A gdzie Yoshiro? – zapytałam po chwili.
– Wczoraj bardzo głośno krzyczał na mojego brata i teraz oboje są w kuchni. Isnae-san powiedziała, że do przez kilka następnych dni będą zmywać naczynia, dopóki się nie nauczą...
– Na twojego brata? Takeshi to twój brat?
– Hai, Hana-san.
– Nie mów do mnie Hana-san. Wystarczy Hana.

– Hai Hana. – Odeszła od mojego łóżka. – Pójdę obudzić Yuki-san.

– Yuki. Ona też nie chce, żeby tak do niej mówiono.

– Hai.

– Nie przedstawiłaś się – powiedziałam, kiedy wychodziła z pokoju.

– Sasaki Madarame.

Sasaki miała czarne loki i prostą grzywkę sięgającą brwi, a jej oczy miały taki kolor jak Takeshi’ ego, czyli ciemnobrązowe. Była już nastolatką, ale wyglądała jak dziecko, widać to było po jej wzroście i twarzy. Była młodszą siostrą Takeshi’ego i była ode mnie i Julki młodsza tylko o rok, tylko że ona miała urodziny na początku roku, a my dwie pod koniec.

Sumiko i Daisuke nie przyszli na śniadanie. Przed obiadem południem nie było ich widać w domu. Po porannym posiłku Sasaki, która jak się okazało, trzy razy w tygodniu ćwiczy Karate, zaprowadziła nas do nieodwiedzanej przez nas jak dotąd części domu, do Dojo. Nie było duże, nie w porównaniu z salą gimnastyczną w naszej szkole w Polsce. Podłoga, była wyłożona matą tatami jak w całym domu, sufit nie był wysoko. Sasaki pokazała nam jak trenuje ze swoim Senseiem. Przyznam, że w dużo krótszym czasie byłam bardziej rozciągnięta i mniej zmęczona, niż po rozgrzewkach z naszym Senseiem.

Przed obiadem siedziałyśmy na podłodze i rozmawiałyśmy z Sasaki o naszym blogu. Okazało się, że ten opowiadający o Hanie i Yuki przeczytała wszystkie notki, po tym jak przetłumaczyła je w translatorze na japoński. Ucieszyłam się, że historia Hany podobała jej się bardziej niż ta Yuki :3, ale ja nic takiego nie mówiłam.

Na obiedzie byliśmy już całym składem, ale po Takeshim i Yoshiro nie było ani śladu. To Sasaki towarzyszyła nam do południa.

– Hana-san, Yuki-san – powiedział Daisuke, kiedy weszłyśmy do jadalni. – Jutrzejszego wieczoru Kishimoto-sama ma dla was czas i zaprasza na przyjęcie w ogrodzie swojego domu. Wszystkich obowiązują odpowiednie stroje.

– Jakie stroje? – zapytał Przemek.

– Kimona.

– C-co? – zdziwił się. – Ja nie będę latał w kiecce.

– Daj spokój Rogaty – powiedziałam po polsku do brata. – Kimono to nie kiecka, a ty nie potrafisz latać.

– Zamknij się blondyneczko.

Następnego dnia po śniadaniu pojechaliśmy do sklepu, w którym Sumiko i Daisuke zamówili dla nas kimona. Na szczęście Takeshi i Yoshiro jechali z nami. Jechaliśmy długo, bo sklep znajdował się w centrum Kyoto. Bardzo podobało mi się to, że same mogłyśmy sobie wybrać dwa kimono i dodatki jakie chcemy. Nie były to jakieś zwykłe bawełniane Yukata, tylko Kimona z prawdziwego 100%-owego jedwabiu. Wzory jakie na nich widniały były wyszywane ręcznie. Męskie kimona składały się z kilku części w tym trzech widocznych. Były to Haori – rodzaj japońskiego płaszcza, sięga bioder lub ud, noszony wyłącznie do kimona; Sensu  - zakładana pod Haori, wygląda jak żeńskie kimono i ostatnia część Hakama – długie szerokie spodnie ( kiedy facet stoi w miejscu to wyglądają jak spódnica :P) . Zakładane na biodra na Sensu. Męskie kimono zwykle były w ciemnych kolorach, czerni i jej pochodnych.

Rogaty miał białe Sensu, szare Hakama i czarne Haori. Wujek Diabeł miał szare Sensu, Hakama ciemniejsze od Przemka o dwa odcienie, dostał czarne Haori jak wszyscy mężczyźni. Sensu, które dostali Takeshi i Yoshiro byłe bardzo jasno błękitne, a Hakama były siwe.

Zuzka wybrała sobie białe kimono z niebieskim kołnierzykiem w dziwne niebieskie wzory, a na górę białe w piękne granatowe i czarne kontury kwiatów Sakury. Do tego czarną szarfę Obiage, a na niego niebieski pas Obi. Ja wybrałam jasnoróżowe (mimo, że nie lubię tego koloru) kimono w czerwone kamelie. Zewnętrzne było białe w małe fiołkowe kwiatki, czym ciemniejsze u dołu tym jaśniejsze u góry. Wybrałam też czerwoną szarfę Obiage i czarny pas Obi. Sasaki wzięła bordowe i ciemnoróżowe w czarne wzory kimono z białą szarfę Obiage i czarny pas Obi.

Każda z nas dostała Kanzashi, czyli ozdobną szpilkę do włosów. Materiał z jakiego wykonano taką szpilkę, wskazywał na status społeczny danej osoby, ale nasze były srebrne.

Wieczorem Akira i Nana pomogły nam się przygotować. O osiemnastej, bez jedzenia kolacji pojechaliśmy do domu głównego Masashiego Kishimoto. Isane nie pozwoliła nam jeść, tylko dziewczynom, bo stwierdziła, że jak będziemy jadły w domu, a potem u Kishimoto, to kimona będą się na nas opinać. Przyznam, że się z nią zgadzałam. W sumie to nie byłam głodna, więc dało się przeżyć.

O godzinie dziewiętnastej zostaliśmy zaproszeni do ogromnej altany  w ogrodzie. Tam poczułam się jak w raju. Wszędzie rosły drzew Sakury, szkoda tylko, że było lato i nie kwitła tak pięknie jak w wiośnie. Na gałęziach były zawieszone lampiony, które delikatnie oświetlały drogę wiodącą do altany. Miała wysoki dach, który opadał na brzegach, tworząc stożek. Ściany były wysokości dwóch metrów. W środku dach podtrzymywały cienkie kolumny ozdobione rysunkami roślin i zwierząt. Były cztery wyjścia, stworzone z shoji. Na środku dachu była dziura, przez którą widać było niebo, które za kilka godzin miały się pokazać gwiazdy.

Sumiko, Daisuke, Takeshi, Yoshiro, Sasaki, Devil, Mob, Zuza i ja usiedliśmy przy stole stojącym na samym środku altany. Wszędzie stały okrągłe niskie stoły, a przy nich leżały miękkie brązowe poduszki. Pomiędzy południowym, a wschodnim wyjściem stała scena, a na niej instrumenty, takie jak Perkusja, Gitary – basowa, elektryczna i klasyczna. Były też keyboard i dziwne japońskie instrumenty, których nazw nie potrafię przypasować.

Usiedliśmy przy stole ja obok Zuzki, dalej za nią Sasaki, Yoshiro, Takeshi, Sumiko i Daisuke. Kolejne dwa miejsca były wolne, kolejne zajmowali Przemek i wujek Tomek po mojej lewej stronie. Po kilku minutach już wszystkie stoliki była zajęte przez wyłącznie Azjatów. Ostatnimi osobami jakie weszły do altany byli...