NARUTO NO BAKA!!!

Ale ze mnie niezdara. Wczoraj nadziałam się stopą na blachę i przecięłam skórę. Ponad godzinę czekałam na chirurga i teraz mam cztery szwy :P.
Ale dość o mnie, zapraszam na nową notkę, tak bardzo wyczekiwaną przez Umę :3
Wybacz mi Suu Suska, ale musiałam ją dodać, bo twojej się nie mogłam doczekać :/ i tej na twoim jak i tym blogu.

Rozbłysnęło białe oślepiające światło. Yoshi złapał mnie za rękę, a ja przytuliłam się do jego ramienia. Było tak biało, że nic poza tym nie było widać. Spróbowałam coś powiedzieć, bo to nienormalne, żeby zrobiło się biało przy Kuchiyose no Jutsu, zawsze jest tylko biała chmura dymu i dźwięk przypominający „PUF!” i to wszystko, ale nie mogłam.

Zamknęłam oczy, bo zaczęły boleć od tak jasnego światła. Po chwili moje ciało zaczął rozdzierać na drobne fragmenty straszny ból, ale zniknął tak szybko jak się pojawił. Kiedy tylko zniknął to powoli rozchyliłam powieki. Zobaczyłam to czego się tak bardzo obawiałam. Stałam w pięknym miejscu. Była to zielona oaza, która powstała w wyniku treningów Hany i Gaary w mojej połowie bloga. Wyglądała dokładnie tak jak ją sobie wyobraziłam. Nadal przytulałam się do ramienia chłopaka, ale już nie tego samego.

– NARUTO NO BAKA!!! – wrzasnęłam, potem krzyknęłam – Gaara!?

– Gdzie!? – wrzasnął czerwononosy rozglądając się dookoła.

– Chwila – powiedziałam puszczając go i odsuwając się odrobinę. – Yoshiro?

– No a niby kto, Hana. Wow! – zawołał po chwil jakby widział mnie pierwszy raz na oczy.

– Nani? – zapytałam.

– Nie wiedziałem, że Hana jest aż tak ładna – powiedział przyglądając się mojej twarzy i ciału. – Ja bym nie stworzył takiej piękności.

– Właśnie mnie obrażasz – powiedziałam, uderzając go w ramię.

– Komenasai. Nie chciałem, żeby to zabrzmiało jak o innej dziewczynie – powiedział, próbując mnie pocałować. Odsunęłam się od niego i podeszłam do niewielkiego oczka wodnego.

– Właśnie tak zabrzmiało – powiedziałam, nie ukrywając że byłam zła.

– No to może tak: Jesteś piękna jako Hana.

– Jeszcze lepiej! – zawołałam.

– To ja już nie wiem! – wrzasnął.

Odwróciłam się do niego i skoczyłam, tak że oboje upadliśmy na trawę. Siedziałam na nim okrakiem, więc mojej kimono się podwinęło odsłaniając moje nogi, aż do wyższej części ud. Nachyliłam się nad nim i zaczęłam pocałunek.

– A może tak: – powiedziałam po kilku sekundach. – Hana jest ładna, ale ty zdecydowanie bardziej mi się podobasz. Nie sądzisz?

– Tak, lepiej. – Chciał mnie pocałować, ale odepchnęłam go na ziemię i wstałam poprawiając kimono.

– Lepiej chodźmy do wioski.

– Jakiej?

– Sunagakure.

– A tak w ogóle to gdzie ten Gaara? – zapytał, kiedy mieliśmy już iść.

– Spójrz na swoje odbicie w wodzie.

Tak zrobił.

–Shimeta! – wrzasnął. – Ale dlaczego akurat Gaara? – zapytał, kiedy już ochłonął.

– Bo ja wiem? Ciekawe w kogo wcielił się Takeshi, nie?

– Hai, ale gdzie oni tak właściwie są?

– Pewnie w Konohagakure. To tam urodziła się Yuki Uchiha. Musimy zorientować się do jakiego momentu w mandze nas przeniosło. Boję się, że tamci sobie nie poradzą. My to co innego, bo już raz byliśmy w mandze, ale…

– Hey, Hana. Niczym się nie martw. Kiedy pierwszy raz tam byliśmy to sobie bardzo dobrze poradziliśmy. Przez te kilka tygodni zacząłem rozumieć Yuki i wiem, że sobie poradzi. Takeshi jest trochę jak baba, ale Sasaki i Yuki na pewno mu pomogą. Ja się nie martwię, więc…

– Więc ja będę.

Spojrzał na mnie z niezadowoleniem.

– Ktoś musi.

– Tak sobie myślę, że wolałbym wyglądać jak mój avatar, a nie Gaara. Najbardziej chcę mieć brwi. – Westchnął, a ja się roześmiałam.

– Zaczekaj, mam pewien pomysł.

Zamknęłam oczy i oczyściłam umysł. Zaczęłam myśleć o kroplach wody, skumulowanych w niewidocznych chmurach nad pustynią. Wyobraziłam sobie, że te maleńkie krople zbierają się i zaczynają spadać na ziemię. Oblewając nas drobnym ciepłym deszczem.

– Jaki to pomysł? – zapytał Yoshi-Gaara kiedy otworzyłam oczy i spojrzałam w niebo.

– Ach, już nic – spojrzałam na niego. – Nie…

– Co to? – zdziwił się Yoshi-Gaara, przerywając mi i dotknął palcem swojego policzka, wycierając z niego łzę. Chociaż…

Razem spojrzeliśmy w niebo. Nad nami na nocnym niebie, udekorowanym gwiazdami, zaczęły się zbierać ciemne chmury zasłaniając je i upuszczając z siebie drobne krople deszczu.

Zaczęłam się cieszyć, że moje życzenie się spełniło. Czy to oznacza, że mogę wpływać na wydarzenia? Albo chociaż na takie drobnostki jak pogoda? To by było niezwykłe, tak wpływać na to co się wokoło nas dzieje. W Accel World tak nie potrafiłam, nikt nie potrafił. A może chodzi o to, że tylko ja i Yuki…

Yuki?

Czemu nie mogę pomyśleć jej prawdziwego imienia? Czy to nie dziwne, że o nim myślę, a i tak wychodzi Yuki? Teraz jednak mniejsza o to.

A więc może tylko autorki mogą wpływać na to co się tu dzieje?

– Ty to zrobiłaś, Hana? – zapytał Yoshi-Gaara.

– Tak – Powiedziałam. – Tak, tak, tak!

– To znaczy, że mój avatar… że ja… ze ty… – nie mógł się wysłowić, bo tak bardzo był tym zaskoczony.

– Tak mogę. Tak jak w Accel World, tak?

– Hai.

A więc zamknęłam oczy i skupiłam się na tym, aby Gaara Masashiego znalazł się tam gdzie powinien, a przede mną miał już stać mój Yoshi. Wzrost taki sam jak miał (ja jako Hana byłam niższa, niż Zuza), granatowe włosy i ciemno niebieskie oczy z czarnymi źrenicami (Wolę o tym wspomnieć, bo w Naruto nie wszyscy mają źrenice, albo nawet tęczówek, nie mają. Blee Hinata, ale ja nic nie sugeruję ;P dop. Aut.), no i musiał być umięśniony, nie ^.^? To nadawało Yoshiemu wygląd Graya z Fairy Tail tylko rysowany w stylu Kisiela, ale żeby nie było to mój Yoshi, nie będzie się rozbierał, nawet nie wiedząc kiedy to zrobił.

Kiedy otworzyłam oczy przede mną stał Yoshi z Accel World. Skinęłam głową, dając znak, że już skończyłam i wtedy on poszedł żeby przejrzeć się w wodzie.

– Dobrze mnie zapamiętałaś – stwierdził wstając, po czym objął mnie w pasie.

– Szczerze powiedziawszy to gdybym miała cię opisać to nie potrafiłabym.

Zaśmiała się krótko.

– Idziemy do wioski. Musimy się przebrać i skontaktować jakoś z innymi. Telefonicznie nie ma mowy.

– A czemu nie? – zdziwił się Yoshi, kiedy zaczęliśmy iść w kierunku wioski. Podświadomie wiedziałam, gdzie to jest.

– Próbowałam go wymyślić, ale nie mogę. Nie wiem czemu. Może coś czego nie wymyślił Kishimoto, nie ma prawa tutaj istnieć? Tak jak na przykład jeżyk mojego kraju tu nie działa? Spróbuj powiedzieć moje imię.

– Hana…

– Nie, moje prawdziwe imię – przerwałam mu.

– Właśnie o nim pomyślałem, ale nawet w myślach słyszę Hana.

– No właśnie.

Po kilkunastu szybkich krokach Yoshi znów się odezwał.

– Tak sobie myślę, że skoro jesteśmy w ciałach ninja to…

– A właśnie, musimy cię stworzyć jako shinobi. Natura chakry i tak dalej.

– Zastanówmy się. Pochodzenie: Kraj Wiatru, Wioska Ukrytego Piasku. Natura Chakry: Ziemia. Klan: Toyotomi, tak jak moje nazwisko (Tak sobie myślę, że chyba go jeszcze nie podawałam :P dop. Aut.). To chyba wszystko – zakończył.

Kiedy to mówił, ja myślałam, o tym, aby stało się tak jak chce.