Jeden to liczba zwycięzców. A dziewięć...? Sam rozumiesz.

Zastosuję złowieszczy śmiech Naruto.Gyahahaha! Kolenjana notka by Hana :D

Chcę ją zadedykować mojej przyjaciółce, przez którą w ostatni miesiąc siedzę przy kompie do północy i się nie wysypiam, a na praktykach śpię. Ale jutro ostatni dzień praktyk i do końca 4 listopada laba bo nie mam biletu do szkoły na październik :P To się nazywa mieć farta :D

Kazekage nie było w jego gabinecie tak jak się spodziewaliśmy. Jednakże Ichigo już tam była. Gaara przyszedł dosłownie chwilę po tym jak zamknęły się za nami drzwi. Towarzyszyli mu Temari i Kankuro.

– Hana! – zawołał uradowany zielonooki, kiedy mnie zobaczył.

Podszedł do mnie i objął mocno do siebie tuląc.

Wszyscy przejmijmy uczucia naszych odpowiedników z tego świata – pomyślałam. – Włączając w to też mnie.

Odwzajemniłam uścisk.

– Aż tak dawno temu się nie nie widzieliśmy – powiedziałam.

Gaara wypuścił mnie z objęć, po czym spojrzała na coś ponad moim ramieniem.

– Przepraszam Yoshiro, ciągle zapominam, że… – zamilkł, po czym odchrząknął.

– Że? – zapytał Onri, ale Sayuri wbiła mu łokieć w żebra.

– Mniejsza. Czego od nas chciałeś Czcigodny Kazekage? – zapytał Yoshiro.

Nie podobało mi się to jak zareagował na to, że Gaara mnie przytulił, ale z drugiej strony to czerwonowłosy jest tylko narysowaną postacią.

– Wyruszam niedługo na szczyt Kage. Temari i Kankuro pójdą ze mną.

– Tylko tyle? – zapytał Onri, a Gaara spojrzał na niego tak jak zwykle patrzył. Czyli jakby chciał kogoś zabić. – Już się nie odzywam.

– Nie tylko. Koorikage przysłała nam wiadomość z prośbą o eskortę dla jej najstarszych dzieci z Koorigakure do Konohagakure. Zależy jej na tym aby Ohime Yuki dotarła do swojej wioski bezpiecznie.

– Ohime Yuki? – zdziwiłam się. – Księżniczka?

– Mówisz o naszej Yuki? – zapytał Yoshiro.

Spojrzałam na niego unosząc brew.

– Twoja Yuki – poprawił się.

– Przecież nic nie mówię – mruknęłam.

– A więc tę misję przydzielam waszej piątce. Hana, Onri, Sayuri, Ichigo i Yoshiro jako dowódca. Pozostaniecie w Konohagakure do momentu uzgodnienia przeze mnie czegoś konkretnego z innymi Kage.

– Wyruszymy natychmiast – powiedziałam.

– Dlaczego on? – zapytał Onri.

– Bo jest Jouninem, a wy jesteście dopiero Chuninami. To do zobaczenia – powiedział Gaara. – Aha, weźcie z sobą ciepłe ubrania – dodał i wyszedł z gabinetu razem ze swoim rodzeństwem.

– Jestem Jouninem? – zdziwił się.

– Ja tego nie wymyśliłam – powiedziałam od razu.

– Ale super.

~ Nie lubię tej wiochy – mruknął jakiś niski męski głos.

– Hmm? – Rozejrzałam się po pomieszczeniu.

– Co się stało? – zapytał Yoshi.

– Mówiłeś coś.

– Nie, a co? – zdziwił się.

– No bo… – zaczęłam. – Słyszałam jakby ktoś mówił coś…

~ Nie rozmawialiśmy od wczoraj, a ty już o mnie zapominasz, Pustynny Kwiatuszku? – znów ten głos.

– Kwiatuszku…? – zapytałam na głos. – Tylko jedna osoba tak do mnie… ale Pustynny?

– Ichigo idź nas spakować – powiedziała Sayuri. – Teraz!

Ichigo bez słowa wyszła z gabinety Kazekage. Raz tylko obejrzała się na mnie ze zdziwieniem.

– Hana? – zapytała fioletowowłosa.

Chyba już wiedziała o co chodzi.

~ Nie odpowiesz? – I znów.

– O w mordę! – wrzasnęłam. – Kurama!

~ Hura – powiedział bez entuzjazmu. – Amerykę odkryłaś.

– Co Kurama? – zdziwił się Yoshi.

~ Ty też tu jesteś tak jak w opowieści? – zapytałam go w myślach.

~ No taa. I nie martw się, wiem wszystko. Skąd jesteście i takie tam bzdety. No wiesz… Ale zastanawia mnie jakim ja cholernym cudem jestem zapieczętowany w trzech osobach?! – Nie był zadowolony. – Rozumiem Naruto, że ty też przełknę, ale co z Minato? W ogóle jak gościu w masce to zrobił to ja nie jarzę.

~ Pozwolisz, że nie umieszczę tych twoich słów w Lisim Kwiecie? – zapytałam.

~ Jak chcesz. Ta nazwa nawet mi się podoba, wiesz Kwiatuszku?

~ Nie mów tak do mnie, ruda mendo. Tylko Yuki tak do mnie mówi i mi się to nie podoba.

– Hana? – zaczął znowu Yoshi. – O co chodzi z Kuramą.

– O to.

Uniosłam lekko koszulkę, żeby odkryć pępek, a tam po chwili pokazała się czarna pieczęć Kosiarza Dusz, taka jaką na brzuchu ma Naruto.

– Czy ty chcesz mi powiedzieć, że nawet Kyuubi zapieczętowany w Hanie się w to wkręcił? – zapytał oniemiały Yoshi.

– Super! – wrzasnął Onri.

– No nie wiem czy tak super – powiedziałam. – On wie o tym kim jesteśmy i mógłby się wygadać Naruto, poprzez drugą połowę chakry. A wtedy chyba nie byłoby zbyt przyjemnie.

– To powiedz mu, żeby nie mówił – powiedział Onri.

~ Rany, ludzie ja wszystko słyszę.

– No właśnie – powiedziałam na głos. – Zero prywatności. A tak w ogóle to Kyuubi jest demonem, więc chyba nie za bardzo mogę nim rządzić, co?

– A co to miało być to na początku? – zapytał Yoshi.

– Mówiłam do Kuramy.

~ Nie lubię twojego chłoptasia.

Prychnęłam.

– Nie masz nic do gadania. I przestań nam się wcinać w rozmowy, co? Przeszkadzasz.

~ Wybacz, ale to ja muszę patrzeć jak się z nim obmacujesz, wiesz? Nie całuj się z nim bo czuję się jakbym to ja go całował.

Moja twarz pokryła się szarłatem.

– A ja sobie stworzę taki mór i cię za nim schowam, żeby nie słyszeć – powiedziałam wściekle.

Skupiłam się na stworzeniu tego co zaplanowałam.

~ …

– Chyba mi się udało – powiedziałam. – Nie będzie nam…

~ Nie licz na to. Jak sama powiedziałaś jestem demonem i…

~ Gówno mnie to obchodzi. Zamknij się.

~ Ranisz moje uczucia. Jesteś gorsza niż Naruto.

~ Czy Hana już ci kiedyś nie mówiła, że ty nie masz uczuć? – zapytałam.

~ Jestem dziewięcioogoniastym demonem najsilniejszym, ze wszystkich bestii, ale musieli mnie zapieczętować w tak upierdliwej dziewczynce jak ty.

~ Teraz bardziej rozumiem dlaczego Shukaku cię nienawidził. Liczba ogonów nie ma znaczenia.

~ Owszem ma.

~ Jeden to liczba zwycięzców. A dziewięć…? Sam rozumiesz.

Już więcej się nie odezwał.

– To idziemy na tę misję? – zapytała Sayuri.

– Tak. Jak powiedział Gaara, najpierw musimy znaleźć ciepłe stroje. Koorigakure to Ukryty Śnieg, a więc przygotujmy się odpowiednio – powiedziałam.

~ Hana